2- Arkana Yaslanma Zamanı

Uyuyamadığım günlerde aklımda hep tek bir düşünce olur.Beni uyutmayan bir şey var ki uyumakta zorlanıyorum.Eskiden bir kızılderilinin söylemine göre uyuyamamanızın sebebi,aklınızda olan kişinin de sizi düşünmesinden kaynaklanırmış.Ya birisini düşünmüyorsak? Ya hayatımızın nereye gittiğinden habersizsek? Bu belirsizlik insanda sevdiği şeyleri bile sorgulatmaya götürüyor. ''Acaba seviyor muyum gerçekten bu yaptıklarımı?'' diye düşünmeden edemiyorsunuz. Okurken ''Bu kız ne saçmalıyor yahu'' diyebilirsiniz. Ama olur da bir gece durgunlaşırsanız bu sözlerimi hatırlayın. 2 Yıllardır beklediğim olay gerçekleşmek üzere.Ama süreç çok zor ilerliyor. Birilerine destek olmak zorlaşıyor,kendimden daha fazla vermek istedikçe yoruluyorum. Boşveriyorum. Büyüdükçe çoğu isteğimden vazgeçiyorum.Ama bazı isteklerim hiç ama hiç değişmiyor. Hayatımdan insanlar gelip gidiyor. Gidenlere sessizce veda edebilmeyi öğreniyorum gelenlere ise şefkatle yer açabilmeyi. Artık hayatımdan çıkmak isteyenleri tutmuyorum.Kalmak isteyen her zaman kalır. Hatta öyle ki hayatımdan çıkanlar için hep iyi ki çıkmışlar derim. Hiç şaşmadı. Ama bu sene uzun zamandır tanıdığım insanlar bana büyük bir şey öğretti. Birilerine hep yanımızda olacak güvencesini vermememiz gerekiyormuş. Çünkü insanoğlu,ne zaman hak ettiğinden fazla değer görse o kişileri hep bırakıyor. Ego mu başka bir duygu mu bilmiyorum. Ama fazla değer vermenin iyi bir şey olmadığını aksine her zaman mesafeli olmanın yararını gördüm diyebilirim. İçinde bulunduğumuz yıl,bizi büyütenlerin dünyasından bambaşka ve sanki ben bu dünyaya ait değilmiş gibi hissediyorum. Sanki olması gerekenden daha öncesinde doğmalıymışım gibi. Bu his bazen o kadar yoğun oluyor ki,kendi neslimdekilerin yanında kendimi yaşlı bir teyze gibi hissediyorum. Onların yaşadıklarını yıllar öncesinde yaşamış ve hayatı yeni çözüyor olmalarını dinlemek garip hissettiriyor kendimi. İçimden ''welcome to the world,child'' diye geçiriyorum. Bu huyumdan da hoşlanmıyorum tabiki,sanki üstünlük gibi görmemden. Oysaki benim yaşadığımı karşımdaki kişide benim için hissedebilir. ---- Kafamın içindekileri cümlelere dökerken ilk kez geldiğim bir cafedeyim.Etrafta çok insan yok.Yazdıklarımla yalnız kalmak her zaman hoşuma gitmiştir zaten.Bu yüzden evde olmamak o kadar iyi hissettiriyor ki.Kötü anılarımın olmadığı bir yerde olmak... Bu hissi özlemişim. Devam edecek...